Για πρώτη φορά περιγράφηκε υπερτροφική γαστρίτιδα1888 Γάλλος επιστήμονας P. Menetries. Αυτή είναι μια ειδική μορφή της χρόνιας γαστρίτιδας που χαρακτηρίζεται από βαθιές γαστρικού βλεννογόνου υπερτροφία, στην οποία μία μεγάλη ποσότητα των αδενωμάτων και κύστεις. Πιθανές αιτίες που προκαλούν αυτή τη μορφή γαστρίτιδας, δεν έχουν μελετηθεί επαρκώς. Ωστόσο, μπορείτε να επιλέξετε έναν κύριο λόγο - η χρόνια δηλητηρίαση (αλκοόλ, μόλυβδο, υδράργυρο), που οδηγεί σε μεταβολή του γαστρικού βλεννογόνου δομής. Δευτερεύουσες αιτίες πιθανές αιτίες είναι τυπικές για τα συμβατικά γαστρίτιδα - η κατανάλωση των υποβαθμισμένα προϊόντα (καπνιστά, τηγανητά, λιπαρά, αλάτι, κλπ), ανεπάρκεια βιταμινών και ανόργανων συστατικών, το κάπνισμα και μολυσματικές ασθένειες (τυφοειδή, ιογενή ηπατίτιδα, δυσεντερία ), μεταβολικές διαταραχές. Η δίαιτα ως ένα μοντέρνο νεοσύστατο χόμπι μπορεί επίσης να προκαλέσει αυτή την ασθένεια. Η ηλικιακή κατηγορία των ασθενών με αυτή τη χρόνια υπερτροφική γαστρίτιδα είναι 30-50 έτη. Η ασθένεια είναι οξεία, αλλά αναπτύσσεται σταδιακά.
Συμπτώματα υπερτροφικής γαστρίτιδας
Τα κλινικά συμπτώματα αυτής της μορφής γαστρίτιδας μελετήθηκαν ήδη από το 1955 από τον S. Faiber. Τα πιο συνηθισμένα συμπτώματα είναι:
- πονώντας πόνο στην επιγαστρική περιοχή, συνοδεύεται από βάρος στην κοιλιακή χώρα.
- εμετός και διάρροια.
- σπάνια υπάρχει γαστρική αιμορραγία.
- απώλεια βάρους έως 10-20 kg.
- μειωμένη όρεξη, φτάνοντας μερικές φορές ανορεξία.
- περιφερικό οίδημα που σχετίζεται με μειωμένη περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες στο αίμα.
Τα κλινικά συμπτώματα που ανιχνεύονται στο εργαστήριο μπορεί να είναι τα εξής:
Έρευνα και θεραπεία
Μελέτες που διεξήχθησαν για τη διάγνωσηυπερτροφική γαστρίτιδα, δεν έχουν μικρή σημασία για τον γιατρό, δηλαδή. σας επιτρέπουν να ορίσετε την καλύτερη μεταχείριση. Όπως γνωρίζετε, η σωστή θεραπεία είναι το κλειδί για την επιτυχία. Πρώτον, είναι μια μελέτη ακτίνων Χ, με την οποία είναι δυνατό να ανιχνευθούν οι αλλαγές που είναι εγγενείς σε αυτή τη μορφή γαστρίτιδας. Κατά κανόνα, με αυτή τη διαδικασία, ο γιατρός μπορεί να δει πυκνωμένες και διογκωμένες πτυχές του βλεννογόνου του στομάχου. Δεύτερον, πρόκειται για μια ενδοσκοπική μελέτη. Σε αυτή τη διαδικασία, ο γιατρός αποκαλύπτει την παρουσία μικρών τραυμάτων και διάβρωσης εκτός από τις παχυνόμενες πτυχές. Η βιοψία σε αυτή την περίπτωση δεν θα είναι αξιόπιστη, επειδή όταν το υλικό λαμβάνεται στο δείγμα που αναλύεται, εισέρχονται μόνο τα επιφανειακά κύτταρα, ενώ τα επηρεαζόμενα κύτταρα εντοπίζονται βαθύτερα. Ωστόσο, ο διορισμός μιας βιοψίας επιτρέπει τον αποκλεισμό κακοηθών σχηματισμών. Σε περίπτωση που η υπερτροφική γαστρίτιδα έχει ήπια συμπτώματα, τότε θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με συντηρητική θεραπεία. Υπονοεί τα εξής:
- μια διατροφή με υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες,
- είναι δυνατόν να συνταγογραφηθούν αντιχολινεργικά φάρμακα που μειώνουν αυτήν την απώλεια πρωτεΐνης,
- τη χρήση περιτυλιγμένων, στυπτικών και υποκατάστατων φαρμάκων.
Εάν τα συμπτώματα της ασθένειας είναι σοβαρά, δηλ. η ασθένεια προχωρά σε σοβαρή μορφή - έντονος πόνος, εκτεταμένη διόγκωση, επαναλαμβανόμενη γαστρική αιμορραγία, στη συνέχεια χειρουργική θεραπεία, η αποκαλούμενη πλήρη ή μερική γαστρεκτομή. Στις περιπτώσεις όπου είναι αδύνατο να αποκλειστεί εντελώς η πιθανότητα μίας ογκοειδούς βλάβης, χρησιμοποιείται μόνο χειρουργική θεραπεία. Μετά από χειρουργική επέμβαση, η καλύτερη θεραπεία είναι μια αυστηρή διατροφή, με εξαίρεση το αλκοόλ, λιπαρά, αλμυρά, καπνιστά. Οι ασθενείς που λαμβάνουν συντηρητική θεραπεία με μια διάγνωση «υπερτροφικής γαστρίτιδας» πρέπει υποχρεωτικά να βρίσκονται σε αρχεία διαλογής. Οι ασθενείς αυτοί πρέπει να υποβάλλονται τουλάχιστον 2 φορές το χρόνο σε ακτίνες Χ και ενδοσκόπηση για να παρακολουθούν τη δυναμική της υπερτροφικής γαστρίτιδας.